Alsof uit de lucht neergedaald sta ik dan hier. Hier met mijn voeten op de grond, op de bodem en voel ik het water stromen heen en weer langs mijn voeten. Het water tintelt mijn huid en prikkelt mijn zijn. Lopend verschuift de aarde onder mijn voeten en voel ik toch de vastigheid die mij de welkome geborgenheid geeft als de tegenhanger van het water. Langzaam is mijn reis, mijn tocht door het water van de zee. Rechts van mij hoor ik het ruisen van het water. Golven die spelen met elkaar en spelen met de druppels welke van de andere golf zijn achter gebleven. Links van mij schuurt het strand. Korrels die nog blijven liggen en korrels die verstuiven door het continu duwen van de wind. Voor me zie ik het water en het zand samen smelten. Door mijn lopen lijkt het water en het strand te splijten. Achter mij komen ze weer samen maar zonder mijn zien.

 

Op het water is niks meer te zien dan de ruwte van de koppen van elke golf, lang gerekt of kort. Het spel van het water met de golfen fascineert me. Alsof mijn ogen door vogels zijn mee genomen glijd mijn blik over het water tot aan de horizon. De horizon blijft verschuiven tot de grenzen van het waarnemen zijn bereikt. Elke beweging op en neer van het water, elke deining voel ik stromen via mijn ogen door mijn lichaam. De waarneming welke via mijn aarding op de bodem weer terug in de zeen zal stromen. Ik maak me los van het water om de rest van de omgeving in mij op te nemen.

 

Op de achtergrond van het zand rollen de korrels naar beneden over de ruggen van de duinen . Het gras doet geen moeite te sturen en te stoppen. Het gras laat zich leiden door de wind. Al wuivend, zwaaien ze de korrels gedag, welke op weg zijn naar een nieuw nomaden bestaan. Geen korrel zal morgen nog daar liggen waar mijn blik ze achter gelaten heeft. Geen korrel bied weerstand aan de constante verandering.  Geen korrel zal mij vertellen .

 

Nee het was niet zo aangenaam op het strand als het doet lijken. Het was meer dan guur en nat. Wind die schreeuwde langs mijn oren. Zand wat schuurt en kleeft aan mijn schoenen door de val van water ergens uit de lucht. Elke druppel lijkt hard te tikken wanneer het mij raakt. Zo hard dat het spreekt als hagel. Toch keer ik nog niet om. Ik wil het voelen deze geseling van de natuur . Met elke stap ervaar ik meer van de chaos tot de rust in mij zal keren. Beseffend dat die rust zit in de warme chocolademelk aan het einde van mijn voettocht keer ik om.

2 comments on “Proza zonder naam
  1. Cassilda schreef:

    Heel tof geschreven, nu moet ik wel even aan de warme choco met slagroom.

  2. Mark Mark schreef:

    😀 dat moest ik ook

Een reactie maakt mij blij

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.