Zittend in dat kleine cafeetje zie ik bij het tafeltje aan het raam een man zitten. Ik zie een lege blik waarmee hij uit het raam staart en zijn handen gevouwen heeft om een grote mok met koffie. Koud is het niet, het lijkt er op dat hij zijn koffie vast houd om niet die pen te hoeven vast houden, die naast een stapel lege vellen ligt. Ik zie een aarzelende beweging, nee zijn handen gaan niet naar de pen, hij draait zijn mok om.
Dit zo aanschouwende schat ik in dat de man tracht te schrijven, en op zoek is naar een mooie eerste zin.
Mijn eigen mok met koffie laat zo langzamerhand de bodem zien en nog steeds zit die man met zijn handen aan zijn mok.

Ik besluit naar de man te gaan.
Bij zijn tafel aangekomen vraag ik beleefd of ik bij hem mag aanschuiven.
Knikkend geeft hij mij te kennen dat dat goed is.
Ik stel me voor en vertel hem dat ik al een tijdje naar hem zit te kijken. Gelijk voeg ik er aan toe hoe zijn zitten aan de tafel met zijn koffie op mij over kwam. Met daarbij de uitleg dat ik ook wel eens schrijf om zo het ijs een beetje te breken.
Langzaam komen de woorden los bij de man.

Nee ik zit niet te broeden op een mooie eerste zin. Ik wacht op een mooi verhaal, een verhaal wat maar niet wil ontstaan. Elke keer als ik iets wil schrijven valt het verhaal wat in mij opkwam weer weg en lijkt wel te verdwijnen in een put.
De pijn die deze woorden met zich mee brengen, grijpen mij aan en besluit hem te helpen om tot een verhaal te komen.

Idee na idee opper ik. Toch wuift hij elk idee weer van tafel.
De ene keer met het excuus “nee dat idee lijkt te veel op een verhaal wat ik al eerder heb geschreven”.
Een ander excuus volgt “leuk idee maar dat is geen verhaal wat bij mij past”.
Wanneer ik dan de man vraag of hij weet waar zijn gebrek aan inspiratie vandaan komt blijft het stil en lijkt hij weer in zich zelf te keren.

Minuten van stilte volgen hierop.
Snel bestel ik verse koffie en vraag of hij ook nog een bak koffie wil.
Ja, was kort en duidelijk zijn respons.

Als dan de serveerster langs komt en maar één bak koffie op tafel zet, schrik ik.
Plots besef ik dat ik helemaal niet met een schrijver zat te praten die geen inspiratie meer heeft.
Tegenover mij zat geen man met een schrijversblok.
Er zat helemaal niemand tegen over mij.
Ik ben die man, die man met die lege blik.
Een blik zo leeg als het vel papier wat voor mij ligt.

2 comments on “Leeg vel
  1. abaks2013 schreef:

    Goed geschreven tot het eind toe wordt je in spanning gehouden.

  2. Mark Mark schreef:

    Dank je 🙂

Een reactie maakt mij blij

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.