De vraag vanuit de of het #WOT is deze week, of ik als blogger schrijf binnen bepaalde kaders. Mijn antwoord hierop kan ik redelijk kort verwoorden met nee. Ik schrijf en verwoord dat wat er in mijn hoofd opkomt, en in mijn geval kan dat dus werkelijk van alles zijn. Omdat ik van mening ben dat ik als persoon niet in een hokje pas en zoals ik het zelf noem een uitzondering ben op mijzelf. Hierdoor zullen mijn gedachten dan ook alle kanten op blijven gaan.

 

Natuurlijk kan je er dan nog steeds voor kiezen om je gedachten wel op te schrijven maar niet te publiceren. Hier kies ik bewust niet voor, omdat ik van mening ben dat je jezelf met kaders beperkt. Ik wil mijzelf niet beperken ik wil mijzelf ontplooien. Ontplooien als mens maar ook als blogger/schrijver. Soms verbaas ik mezelf nog met verhalen die ik schrijf en dat vind ik leuk en hoop dat dat zal blijven.

 

Wanneer je er voor kiest over alles te schrijven en ook alles te publiceren stel je jezelf kwetsbaar en open op naar iedereen, en wat ik er nu van merk krijg je hierdoor ook open reacties op terug. Gelukkig heeft mijn open en kwetsbare opstelling mij nu al een aantal voor mij waardevolle contacten opgeleverd.

 

Soms kies ik er wel voor om gedachten in cryptische poëzie te vangen, niet om de lezers zand in de ogen te strooien, maar omdat die bepaalde gedachte zich op die wijze het beste tot zijn recht komt.  En andere keren worden het verhalen zonder enige werkelijkheid als inspiratie. Maar in mijn blog zal er altijd één bijzonder onderwerp terug komen. Een onderwerp gevoed door mijn oudste zoon “William”

 

Een reactie maakt mij blij

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.