Krampen kwamen in plaats van het rustige gevoel welke Carter over zich had gekregen. Krampen welke er voor zorgde dat Carter geen controle meer had over zijn lichaam en regelmatig dubbel van de pijn op de grond lag. Wanneer even bleek dat de krampen weg bleven probeerde Carter tot rust te komen en deed een poging om in een stoel te gaan zitten. Vlak voor die stoel gebeurde het Carter sloeg andermaal dubbel. Bij het proberen om omhoog te komen leek het als of zijn onderkaak op de grond bleef en de rest van zijn lichaam wel omhoog kwam. Zijn mond leek te scheuren en liet een opening zien waar een beest in een keer in zou kunnen verdwijnen. Een weerzinwekkende kreet volgde en uit de mond van Carter kwam slijm en leerachtig groen ei tevoorschijn welke minstens zo groot leek als Carter zelf. Door het vele slijm en de tentakels welke aan het ei bevestigd waren leek het ei zacht op de grond terecht te komen.

Uitgeput en compleet overdonderd lag Carter naast het immense ei op de grond. Om Carter liep Kepler verheugd in het rond en bracht alleen de woorden uit “Het is gelukt, het is gelukt” Een volgde aanval van kramp en helse pijnen deden Carter weer door de kamer kruipen. Een nieuw ei kondigde zich aan. Dit bleef maar doorgaan en Carter eindigde meer dood dan levend tussen uiteindelijk 4 eieren. Carter dreef op het slijm bijna tussen de eieren uit toen Kepler hem terug duwde. “nu moet je nog een paar weken volhouden en de eieren voeden Carter”. Deze eieren zullen ons uiteindelijk ons nageslacht geven” Carter had geen fut om te reageren. “Maar goed dat we goed gegeten hebben gisteren” vervolgde Kepler haar verhaal. “Over een paar minuten zal je nog een keer een onprettige ervaring hebben waarna je voor een aantal weken in een soort trance zal wegzakken.

Carter vreesde voor wat er nog komen ging en probeerde Kepler te vragen hoe zij dit allemaal wist. Kepler merkte dat deze vragen bij Carter speelde en vertelde hem dat hij niet het eerste manwezen was welke vanuit de normale wereld over was gekomen. Alleen deze manwezens hebben het niet overleefd en konden geen leven geven aan de eieren. Nu het allemaal veel voorspoediger liep raakte Kepler bijna in euforische staat en Carter voelde zich gedegradeerd tot een experiment.

De tentakels van de eieren kwamen in beweging. “HET GAAT GEBEUREN” gilde Kepler door de ruimte. De tentakels grepen om zich heen. Carter werd eerst door de tentakels gegrepen en in bedwang gehouden. Vanuit elke ei kwamen nu een andere tentakels welke de mond van Carter op zochten. Een groene walm werd bij hem naar binnen gespuwd en een trance volgde bij Carter. Eenmaal in trance drongen de tentakels verder in Carter. Via de mond van Carter gingen vier enorme tentakels naar binnen. Langzaam maar doeltreffend was het binnen dringen.

Compleet van de wereld lag Carter tussen de eieren, vier enorme tentakels in hem. Tentakels welke met een langzaam maar constant ritme pulseerde. De tentakels voedde de eieren vanuit het lichaam van Carter.

Een reactie maakt mij blij

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.