Carter en Kepler slachtofferde nog 3 beesten om uiteindelijk voldaan terug te keren in hun verblijf plaats. Met de kennis die carter nu had verkregen en ervaren, was de walging minder geworden maar de verbazing bleef. Tevens was hij verrast door het krachtsverschil tussen hem en Kepler. Zij was groter en duidelijk de sterkste van de twee. Dit bedenkend werd hij hier gelijk weer mee geconfronteerd. Kepler vloog op Carter en drukte hem op de grond. Een wild gevecht leek te gaan plaatsvinden. Carter probeerde uit alle macht te ontsnappen maar elke poging eindige in het niets. Carter vreesde, en snapte niks van wat er gebeurde. “Ze zal nu mij toch niet gaan verorberen? Waarom dan al die moeite hiervoor?” Carter ondernam nog eenmaal een poging om Kepler van zich af te duwen. Het enige resultaat wat hij boekte was dat zij nog steviger de greep op hem nam . Het voelde voor Carter alsof hij in de grond werd geduwd. Vermoeid van het strijden gaf carter op afwachtend wat zijn lot zou worden. Kepler merkte zijn overgave en met nog een krachtige duw bracht ze Carter in slaap.

Carter opende zijn ogen, zich afvragend of het nu zijn einde was. Duidelijk niet, hij keek bij het ontwaken in de genoegzame ogen van Kepler. Een blik welke hij herkende van zijn leven hiervoor. Een blik welke hij regelmatig bij zijn vriendin had gezien. “NEE dit kan niet …waarom?” Kepler wachtte niet op de vraag van Carter en antwoordde voordat hij gesteld kon worden.
“JA we hebben gepaard. We moeten ons voortplanten anders is er geen overlevingskans” Wij zijn de enige twee hyposapiens hier en we zullen een heel nieuw leven moeten gaan opbouwen”.
“Is er geen mogelijkheid om terug te keren dan?” Was gelijk de vraag van Carter. Kepler legde uit dat ze hier al zolang was dat ze elke mogelijkheid tot terugkeer had onderzocht. Elke onderzoek liet blijken dat het niet mogelijk was. Kepler vervolgde haar verhaal en legde uit hoe zij hier ooit terecht was gekomen.

Ze legde uit dat ze studie deed naar de invloed van de magnetische elektrostatische retrograde bewegingen van het heelal en hun invloed op elkaar. Tijdens die studie ontdekte Kepler dat er een intolerantie zat tussen de bestaande aangenomen waardes van de retrogarde bewegingen en de magnetische elektrostatische aantrekkingskracht. Om deze intolerantie in beeld te brengen maakte ze een nieuw heliocentrisch schema van het melkwegstelsel. Het maken van een duidelijk heliocentrisch schema deed haar ontdekken dat er een lek zat in het melkwegstelsel. Dit lek had haar gefascineerd en er toe gezet haar studie uit te breiden en te onderzoeken of er een mogelijkheid was door dat lek te reizen en te ondervinden wat er achter aanwezig was.

Het was tijdens een meteorietenregen dat Kepler de epicykel kon bewerken met een zelf ontwikkelde magnetische aantrekkingskracht waardoor er door een spontane refractie een draaikolk ontstond. “in die draaikolk ben ik meegenomen en werd ik tot een hyposapien getransformeerd.” Vervolgde Kepler haar verhaal. “Maar hoe ben ik hier dan terecht gekomen?” was de logische vraag van Carter. Kepler refereerde aan de meteorietenregen en verklaarde dat een aantal meteorieten waarschijnlijk de zelfde lading hebben meegekregen en zo dus een poort zijn geworden naar deze plek.

Geconcentreerd had Carter het verhaal aangehoord. Deze concentratie maakte plots plaats voor een onbestendig gevoel.

Een reactie maakt mij blij

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.