Het einde is in zicht, tenminste als ik er een verrekijker bij pak. Begin december is voor mij vaak niet het moment dat ik het afgelopen jaar ga analyseren. Dit jaar gaat het anders, zoals dit jaar vele dingen anders zijn gegaan. Dit jaar is mij gevraagd om nu al aan eindejaar melancholie te doen. Bij melancholie denk ik aan leuk mijmeren over dat wat je hebt meegemaakt en met gepaste emotie er aan terug denkt. Hoe anders is de daadwerkelijke betekenis. Melancholie is een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen. Hoe mooi het woord ook klinkt de daadwerkelijke betekenis is iets minder fraai. Ik grijp dan toch maar terug naar de betekenis die het woord bij mij oproept, en laat depressie en verdriet links liggen. Niet alleen omdat ik doorgaans een positieve levenshouding heb, maar ook omdat die woorden voor mij helemaal niet bij het afgelopen jaar passen.

Zoals ik al aangaf dit jaar gaan dingen anders dan de jaren hiervoor, vele veranderingen hebben mijn jaar compleet gemaakt. Op 1 januari zei ik nog vol bravoure “dit jaar ga ik bewijzen dat 13 een geluksgetal is”. Hoe mooi is het om nu te kunnen zeggen dat ik het bewezen acht. Gelijk al in de eerste maand kreeg ik de mogelijkheid om voor mijn kinderen een eigen kamer te creëren. Wanneer ik dan zie hoe blij en enthousiast mijn jongens werden bij het zien van het zelf gemaakt kasteelbed, voel ik geluk.

Op de volgende geluksmomenten heb ik iets langer moeten wachten en kende beide een strijd vooraf. Maar eenmaal daar kon ik alleen maar zeggen dat ze de strijd waard waren. Het was al halverwege het jaar dat ik de volgende zeges kon gaan tellen. Twee deuren werden gelijker tijd geopend. Een deur waar een paar nieuwe schoenen voor stond en een deur waarbij ik kon gaan ondernemen. Eindelijk was na drie jaar dat moment aangebroken dat ik daadwerkelijk die nieuwe schoenen aan mocht doen. Nieuwe schoenen waarvan ik hoop dat ze zo degelijk zijn en dat ze weer drie jaar mee gaan. Met de ander deur sloot ik de deur van thuis “zitten”. Na elf maanden was daar dan eindelijk die werkgever die mij het vertrouwen gaf en de beoordeling in hun organisatie te passen.

Al bijna bewijs genoeg, toch komt er meer. Meer momenten met mijn kinderen omdat ik en mijn ex steeds beter met elkaar kunnen communiceren. Sowieso zijn de momenten met mijn kinderen bewijzen van geluk. Elk moment dat zij tijd mogen besteden aan mij maakt mij blij en anders om gelukkig ook. Ook het besef dat mijn oudste toch heel bijzonder blijkt te zijn, zie ik als een zege. Al zal hij hoogstwaarschijnlijk hierdoor in de toekomst nog wel lastige momenten krijgen. Het besef bij mij, dat hij bijzonder is en hij van binnen zich anders voelt dan zijn lichaam doet vermoeden. Dit besef geeft hem eindelijk de vrijheid om ook bij mij te genieten van prinsessen dingen. Ik kan er echt van genieten wanneer “William” zich als jonge dame door het huis laat gaan en hij compleet zich zelf is.

Veel situaties rond mij dus veranderd, maar niet alleen zijn er situaties veranderd. Ik ben ook veranderd. Deze verandering kreeg september van dit jaar vorm. Ik ben gaan schrijven. Het schrijven heeft mij mooie en waardevolle contacten opgeleverd. Maar de echte winst is dat ik in contact ben gekomen met mijn gevoel. Door het schrijven ben ik dingen gaan herkennen en doordat ik het op schrift zette werd het duidelijker en duidelijker. Vorig jaar rond deze tijd was het voor mij een worsteling om mijn gevoel in woord uit te drukken. Uren worstelde ik op een kerstkaart naar mijn ouders. Ik schreef die niet met mijn hart, nee ik schreef die met mijn hoofd. Hoe anders zijn de verhalen die ik nu heb geschreven, en ik aan de reacties van mijn ouders kan merken dat ze positief geraakt zijn.

 

Ik weet het zeker ik heb bewezen dat 13 een GELUKSGETAL is.

4 comments on “Het einde is in zicht
  1. gewoonhiltje schreef:

    Ik hoop oprecht dat ook 2014 weer een goed jaar voor je gaat worden. Proost alvast! 🙂

  2. ommdenker schreef:

    In ieder geval gaan we onze best er voor doen 🙂

  3. assyke schreef:

    ontroerend wat je schrijft over je zoon
    kinderen hebben dat zo nodig, dat papa en mama
    er gewoon voor ze zijn, zonder iets voor ze te willen invullen

Een reactie maakt mij blij

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.