De zon was nog maar net boven de horizon verschenen of Wiske vloog al uit bed. Ze vloog naar de kamer van Suske om daar stampij te maken. SUSKE, SUKSE ! Schreeuwend kwam Wiske de kamer in gerend. “Schanulleke is zoek!”. Wiske die amper tijd had om wakker te worden kon nog net Schanulleke manen tot stilte en haar weer onder de dekens duwen waarna hij zich geschrokken omdraaide.

Oh shit…..

Ik zit helemaal in het verkeerde verhaal. Dit is geen stripboek van Suske en Wiske. Ik kan helemaal niet tekenen. Waarom zit ik in een Suske en Wiske verhaal?
Zou het de titel zijn die mij zo juist verwarde?
Of is het toch de drukte waarin ik verkeer?
Verkeer? Verkeren is een werkwoord dat impliceert beweging.
Niks beweging al die auto’s achter mijn staan stil. File!
Gelukkig de weg waarop ik stil sta wordt vermeld bij de file berichten.
Zal mijn baas mij zo wel geloven als ik hem probeer uit te leggen waarom ik weer eens te laat ben. Dit wordt zo’n dag waarop ik te laat begin dus ook te laat weer naar huis zal gaan.

Als ik dan nog maar tijd heb om mee te doen aan #WOT. Ik wil zo graag voor 5 uur mijn blog plaatsen. Zo’n zelf opgelegde deadline werkt bij mij altijd wel goed. Maar?
Eerst zit ik in het verkeerde verhaal daarna zit ik op de verkeerde weg. Nadat ik probeer om te draaien sta ik plots in een file. Auto’s die net achter mij stonden, staan nu in eens allemaal voor me. Waarom gaan ze niet opzij? Ze zien toch dat ik haast heb. Mijn hoofd voel ik zo gloeien dat ik me niet kan voorstellen dat al dat licht niet bij de andere weg gebruikers opvalt. Niks wijken, toeteren is het enige wat ze doen.

AAAAH! Het wordt nog drukker in mijn hoofd met al die geluiden.
Waarom klinken niet alle toeters het zelfde als die op die waterscooter?
Waarom zo hard?
Ik kan niet meer denken. Ik moet denken, ik wil die blog op tijd geschreven hebben en op mijn site plaatsen. Ik moet inspiratie op doen, en daar heb ik rust voor nodig.

Pfff, baas gelooft me over de file. Hij had gehoord dat een spookrijder er voor had gezorgd dat de gehele A9 uren lang een chaos was. “Een wonder dat je nog op je werk gekomen bent” Compliceerde mijn werkgever mij nog. Nog een meevaller ik hoef niet na te blijven.

Nu ik toch op de normale tijd weg mag, kan ik wel even langs het Rembrandtplein, even een witbiertje pakken op een terrasje.
Stopera vol! 
Toch nog een plekje, het ligt van de parkeergarage springt op groen. Snel laat ik de auto de garage in rollen opzoek naar dat laatste parkeerplekje.

Ik zie alleen maar mensen door elkaar heen lopen. Zijn ze nu allemaal opzoek naar dat laatste stoeltje aan zo’n wankel tafeltje?
“He Mark jij hier?” Hoor ik een oude buurman zeggen.
Ik heb een plekje. Wel jammer dat er eerst heel veel oude koeien uit de sloot gehaald moeten worden. Wat? Die koe ook? Ik probeer niet te luisteren. Neem de laatste slok van mijn biertje en vouw mijn laptop open.

Met de oude buurman tetterend in mijn linker oor en de tram piepend in mijn andere oor begin ik met schrijven.

Een reactie maakt mij blij

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.