Grenzen zijn er om te stellen en ze zijn er om te verleggen. En dat is precies wat ouders en kinderen doen. Ouders die proberen, soms tegen beter weten in, de grenzen daar te houden waar ze liggen en kinderen proberen die grenzen te negeren of weer te verleggen. Een proces waar de mensheid de naam opvoeden aan heeft gegeven. Wanneer iets een naam heeft gekregen is er eigenlijk niks bijzonders meer aan. Vele stellingen en vele verleggingen gaan met de automatische piloot.

 

Zoals op elke regel is er ook op deze regel ook een uitzondering. Een hele bijzondere uitzondering. Een waar William voor zorgt. Mijn ex en ik waren richting hem al duidelijk geweest waar hij wel en waar hij niet meisjeskleding aan mag. Niet alleen zijn garderobe heeft steeds meer een roze gloed, de bril van William kleurt ook steeds meer roze als het gaat om de gestelde grenzen. Logisch dat hij door het roze de grens steeds minder waarneemt. Maar hij geeft ook zijn vrouwen eigenschap, manipuleren, steeds meer vorm.

 

Vroeg wakker worden en snel die kleding aan doen die hij wilt. Niks mis mee in het weekend als de plannen zijn, binnen of in de buurt te blijven. Maar het is niet elke dag weekend of vakantie. Er bestaan meer doordeweekse dagen waarbij hij naar school moet. Als hij dan vroeg in de ochtend al klaar staat in zijn zelf uitgezochte meidenkleding kondigt een grenzenstrijd zich aan. Dan kom ik weer terug op wat ik eerder schreef, grenzen stellen en verleggen, opvoeden dus. Natuurlijk gunnen mijn ex en ik hem de tijd en de mogelijkheid zichzelf te onderzoeken, en dat hij in die gewenste meiden kleding loopt. Tenslotte als hij de juiste combinatie draagt. Dan staat het hem zo goed dat het hij echt oogt als een zij. Niet alleen oogt maar ook gedraagt.

 

Een gedraging waar ik als vader van kan genieten maar ook hoe hij, zij, er dan uit ziet. Maar die grenzen hadden wij eerder toch zo goed overwogen. Een nieuwe overweging waar de grens ligt lijkt nabij, maar wanneer. Wat is het juiste moment om William als haar mee te nemen naar locaties die niet bestempeld wordt als vertrouwde omgeving. Wanneer gaat hij als zij naar school of mee naar de speelplaats of supermarkt. Vragen waarvan we natuurlijk weten dat die zouden komen. Maar ook vragen waar we nog geen antwoord op hebben. Maar ook vragen waar we naar het lijkt misschien wel eerder antwoord op zouden moeten hebben dan we konden vermoeden. Maar ook vragen die hoogst waarschijnlijk door de tijd deels beantwoord zullen worden.

 

Gelijk komt er een nieuwe vraag bij mij op. De namen van mijn kinderen heb ik met inkt op mijn huid vereeuwigt. Dus ook de naam van William staat ook op mijn lichaam. Wat zou ik in de toekomst met deze tatoeage gaan doen? Komt er gewoon een nieuwe naam bij of zal ik de nieuwe nog onbekende naam er overheen laten zetten?

4 comments on “Grenzen
  1. Aat Baks schreef:

    Grenzen en nog eens grenzen. Grenzen zijn er om overscheden te worden. Juis op de momenten dat het verboden is. Dat maakt het spannend. De mens bepaald de grenzen helaas soms ook voor andere. Vaak maakt het over scheiden van grenzen de mens gelukkiger, hunkerend naar het nieuwe onbekende. De tatoeage is iets wat niet uit wisbaar is zo ook het verleden dus laten staan en een nieuwe er bij plaatsen of zoals je zegt er over heen.

  2. Mark Mark schreef:

    🙂 mooie reactie Aat

  3. Wat zijn grenzen…niets anders dan normen die door de mens zijn bepaald…dus wat gebeurt er bij het overschrijden van grenzen? Eigenlijk niets..ze worden enkel verlegd. Waarbij er telkens een nieuwe grens te overschrijden valt…
    Je tattoo is een bewuste keuze geweest, een naam die graag bij je draagt, koestert, zowel voor het verleden, heden en toekomst…
    Persoonlijk vind ik dat met het overschrijven een deel van het verleden gewist wordt…een naam erbij daarentegen bied je een nieuwe koestering met in de oude naam een herinnering…

  4. Mark Mark schreef:

    Mooi 🙂

Een reactie maakt mij blij

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.