Boem!

En daar was die dan, een muur die ik niet zag aankomen.
Of beter gezegd die ik niet zag staan. Niet één muur, nee vier.
Daar zit, sta, ben ik weer gevangen.
Gelijk vraag ik me af, weer?
Als ik eerlijk ben is het niet weer, die muren waren niet weg.
Een gevangenis opgetrokken door mijn eigen denken.

Ik sta midden in het water wat niet weg loopt, omdat ook het water niet door de muren kan sijpelen. Het is een meer gecreëerd door mijn eigen emoties met mijn traanbuisjes als bron. Stampend, spetter ik het water in het rond. Maar het gaat niet weg. Het is slechts een tijdelijke verplaatsing. Hoe hard ik ook stamp, hoe hard ik ook duw tegen de muren. Mijn denken staat niet toe dat de muren oplossen.

Zoekend naar een uitweg, kan ik maar geen deur vinden.
Ik ben mijn eigen cipier. Ik ben mijn eigen gevangen.
Waarom kan ik mijzelf dan niet bevrijden?

geslotendeur_nationalgeographic

Een reactie maakt mij blij

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.